2026
INGA JULIA FILM Wernisaż Ingi Julii Dembowskiej
10 maja 2026 roku, po nabożeństwie, w Parafii Ewangelicko-Augsburskiej Świętej Trójcy w Warszawie odbył się wernisaż video artu „INGA JULIA FILM”, prezentujący wybór prac Ingi Julii Dembowskiej z ostatnich 14 lat twórczości. Wydarzenie przyciągnęło uwagę oraz zgromadziło wielu widzów z naszej parafii, jak również spoza jej grona.
Gości przywitał proboszcz Parafii Ewangelicko-Augsburskiej Świętej Trójcy w Warszawie, ks. Piotr Gaś, podkreślając wyjątkowy charakter spotkania łączącego sztukę, muzykę i duchową refleksję.
Podczas pokazu zaprezentowano realizacje pochodzące z filmów dokumentalnych o muzyce, a także scenografie video przygotowywane na potrzeby koncertów i spektakli teatralnych. Sama artystka – Inga Julia Dembowska, graficzka, artystka wizualna i nasza Parafianka – opowiadała o swoich pracach, wprowadzając uczestników w kontekst prezentowanych filmów i animacji.
Twórczość Ingi Julii Dembowskiej, pełna muzycznej dynamiki i eksperymentalnego podejścia do obrazu, spotkała się z dużym zainteresowaniem publiczności. Artystka od lat zajmuje się montażem poetyckim i krótkimi formami filmowymi, a jej prace były prezentowane zarówno w Polsce, jak i za granicą, m.in. podczas Festiwalu Kody w Lublinie, Musica Electronica Nova we Wrocławiu, Warszawskich Spotkań Muzycznych oraz Epos – The International Art Film Festival w Tel Awiwie.
Ważnym elementem wydarzenia był również występ Sörena Siega – niemieckiego kompozytora, aranżera, tenora i pisarza – który wykonał improwizację muzyczną do jednej z niemych wizualizacji autorstwa artystki. Towarzyszyła mu flecistka Helena Perek, wspólnie tworząc wyjątkową przestrzeń dialogu obrazu i dźwięku.
Podczas wernisażu obecna była również Sarah Grow z Kościoła Ewangelicko-Luterańskiego w Ameryce, przekazując słowa pozdrowienia od biskupa Yehiela Curry’ego dla Zboru oraz Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP.
Dziękujemy wszystkim organizatorom oraz uczestnikom za obecność i wspólnie spędzony czas.
2025
7 grudnia 2025 roku o godzinie 13:00 na drugiej emporze (poziom +2) kościoła ewangelicko-augsburskiego Świętej Trójcy w Warszawie odbył się wernisaż obrazów Julii Jacoby (Kim Jong Mung).
Wystawa była dostępna w stałych godzinach:
- w każdą niedzielę od 12:30 do 13:00,
- w każdą środę pół godziny przed Lunch Time Concerts i pół godziny po koncercie, czyli 11:30–12:00 oraz 12:30–13:00.
Wprowadzenie do wystawy:
Zofia Gebhard
Krew wrażliwości jest błękitna.
Derek Jarman
WAGA SŁÓW
Na obrazach nie ma słów. Ale są tytuły, ze słów starannie dobranych.
I one stanowią pomost do widza. Cienką skorupkę pierwszego mrozu na kałuży.
Dotknij, a pęknie, zanurz rękę, a poznasz, co jest pod powierzchnią.
Oczy, usta, baloniki, pies.
Pies wzruszający.
W błękitach, kolorach snu, śmierci, tęsknoty.
Obrazy są nieme, ale wymowne.
Ich cisza jest pozorna, jak owa cieniutka warstewka pierwszego przymrozku.
W jednych jest spokój, w innych irytacja, gdzieś gniew, oburzenie, a zaraz
obok – niepewność. Przez niektóre przemyka cień polityki, przez inne
filozofii. Usta i baloniki wznoszą się jak modlitwy, opadają jak deszcz.
Smutek miesza się ze światłem, mandale ciążą ku ziemi. Jedna,
rozwarstwiona jak gniazdo agatu, jaśnieje. To ta o poszukiwaniu.
Obrazy są introwertyczne. Pełne namysłu i skupienia, skoncentrowane na
tym, co niezbędne. Bowiem Waga słów – tytuł wystawy bezsłownych obrazów
– odniosłabym per analogiam do jej aspektów malarskich.
Do symboli, które są konkretne, a przecież nie jedno- a wieloznaczne.
Do ich rozmieszczenia i przestrzeni między nimi, która nie bywa przecież ani pustką,
ani milczeniem.
Do koloru, który tworzy obraz na równi z kreską i który jest tak samo
symboliczny i tak samo nieprzypadkowy jak znak.
I wreszcie do suchych pasteli – medium, też nieprzypadkowego, które
prowadzi tę chromą narrację. Ich piaskową, pudrową materię, lekką i ulotną,
można nawarstwiać, rozcierać, kontemplować. To bardzo osobisty sposób
komunikacji – przez dotyk.
Na obrazach ciche życie, skondensowane jak wiersz. Metafora.
Pod materią obrazów emocje.
Wystawa „90 lat Towarzystwa im. Fryderyka Chopina”
Wystawa „90 lat Towarzystwa im. Fryderyka Chopina” w Lutheraneum (poziom –1) w Kościele Ewangelicko-Augsburskim Świętej Trójcy w Warszawie.
Ekspozycja była dostępna od 5 listopada do 31 stycznia 2026.
Wydarzenie było doskonałą okazją, aby połączyć muzyczne przeżycie z odkrywaniem historii i dorobku jednego z najważniejszych polskich stowarzyszeń muzycznych.
O wystawie
Wystawa „90 lat Towarzystwa im. Fryderyka Chopina” przedstawiała dorobek stowarzyszenia na przestrzeni lat 1934–2024. Powstała z okazji jubileuszu 90-lecia Towarzystwa i ma na celu ukazanie jego wpływu na kształtowanie oraz promowanie kultury muzycznej w Polsce i na świecie.
Ekspozycja obejmowała kilka kluczowych obszarów działalności Towarzystwa, w tym:
- historię stowarzyszenia od momentu jego powstania,
- działalność oddziałów terenowych w Gdańsku, Sannikach, Ostrowie Wielkopolskim, Żychlinie k. Konina, Supraślu i Zambrowie,
- wybrane przedsięwzięcia wydawnicze,
- aktualną działalność i projekty realizowane współcześnie.
Wystawa prezentowała również postaci, bez których zaangażowania i pracy liczne inicjatywy Towarzystwa nie mogłyby się urzeczywistnić. To opowieść o pasji, kulturze, muzyce i odpowiedzialności za dziedzictwo Fryderyka Chopina.
Zapraszamy!
Kościół Świętej Trójcy jest miejscem modlitwy, muzyki i spotkań. Cieszymy się, że możemy gościć tę wyjątkową wystawę i oddać przestrzeń dla przypomnienia pięknej historii, która trwa już dziewięć dekad.
Wstęp na wystawy w naszym kościele jest wolny!
Informacje
90 LAT TOWARZYSTWA IM. FRYDERYKA CHOPINA
Teksty: dr Ewa Sławińska-Dahlig
Współpraca: Aleksandra Głowacka, Sylwia Jakubek, Berenika Jozajtis, Jacek Kowalski, Piotr Mysłakowski, Krzysztof Pydyński, Wiesław Szczepaniak, dr Olga Walentynowicz
Tłumaczenie: Jerzy Ossowski
Korekta: Maria Aleksandrow
Projekt graficzny: Magdalena Giertuga / Wzorro Design
Produkcja: Wzorro Design
Koordynatorzy projektu: Katarzyna Pełka-Bura / Wzorro Design
Źródła ilustracji: Archiwum Akt Nowych, Biblioteka Narodowa, Polona, Narodowe Archiwum Cyfrowe, Towarzystwo im. Fryderyka Chopina
Fotografie: Agnieszka Deluga, Krzysztof Heyke, Piotr Hrycyk, Sławomir Jóźwik, Waldemar Kielichowski, Magdalena Rybij, Ewa Sławińska-Dahlig, Anna Wojdat-Zielińska, Radek Zawadzki
Organizatorzy: Towarzystwo im. Fryderyka Chopina i Parafia Ewangelicko-Augsburska Świętej Trójcy w Warszawie
2022
26 grudnia 2021 obchodziliśmy 240 rocznicę poświęcenia kościoła Świętej Trójcy.
Z tej okazji w drugi dzień Świąt Narodzenia Pańskiego odbyło się uroczyste nabożeństwo poranne, któremu towarzyszyło otwarcie wystawy związanej z historią tej okrągłej rocznicy.
Wystawa będzie dostępna w godzinach otwarcia kościoła do odwołania:
wtorek – sobota g. 11:00 – 17:00
niedziela g. 12:00 – 17:00
Wystawy w roku 2021
Wszystkich zainteresowanych historią zapomnianych cmentarzy ewangelickich zachęcamy do wirtualnego odwiedzania wystawy fotografii zebranych przez Fundację Kamienie Niepamięci.
Wystawa jest obecnie dostępna jedynie w postaci galerii online:
W dniach 12-13 września oraz 19-20 września ubiegłego roku udało nam się pokazać Państwu prace Zofii Kułakowskiej, pod wspólnym tytułem To, co mnie boli.
Wydarzenie zostało zorganizowane w ramach Europejskich Dni Dziedzictwa: https://edd.nid.pl
Zofia Kułakowska (ur. 1963) jest absolwentką Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Tytuł jej pracy dyplomowej – filmu – brzmiał Nietolerancja. Od wielu lat pracuje z dziećmi i młodzieżą w szkole przyszpitalnej.
Dotychczas miała dwie wystawy indywidualne w Parafii Ewangelicko–Augsburskiej św. Trójcy w Warszawie: malarstwa (2007) oraz fotografii (2014). Artystka jest także autorką malowidła ściennego w sali zabaw dla dzieci Kościoła Chrześcijan Baptystów w Warszawie. W 2012 r. zajęła trzecie miejsce w konkursie literackim pt. „Wolska Bajka”.
Dominującą tematyką jej prac fotograficznych jest refleksja nad druzgocącymi przemianami zachodzącymi na Ziemi wskutek działań człowieka – istoty tyleż rozumnej, co nieodpowiedzialnej; tyleż pełnej miłości, co nienawiści do bliźniego; tyleż altruistycznej, co egocentrycznej.
Na niniejszej wystawie mogliśmy zetknąć się z przemyśleniami artystki w języku nieoczywistych zestawień oczywistych elementów naszej codzienności.